Met een oranje hesje hoor je er helemaal bij

27 Feb

Afgelopen week werd ik gebeld door tempo-team met de vraag of ik zaterdag misschien tijd had om te werken. Ik had nog niks gepland voor dit weekend, dus ach, waarom ook niet? Natuurlijk wilde ik wel even weten wat voor werk het dan precies was en hoe laat het moest gebeuren. Nou, van de tijd schrok ik wel even: om zes uur ’s morgens beginnen en dan doorwerken tot 3 uur ’s middags. Zes uur ’s morgens! Ik ben geen ochtendmens! Hoe dan ook, ik kon het geld wel gebruiken en dus meldde ik me gisterochtend om vijf voor zes bij het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Serieus, om kwart over vijf je bed uit moeten is echt niet grappig en al helemaal niks voor mij.

De werkzaamheden: samen met een ander meisje (en vanaf 8 uur kwam er ook nog een jongen bij) bij de ingang van de Spoedeisende Hulp staan om mensen op te vangen, want de oprit naar de ingang werd opnieuw geasfalteerd. Wij moesten ervoor zorgen dat mensen niet naar beneden zouden rijden, want daar was de tijdelijke ambulance-ingang, maar tussen de vrachtwagens door zouden rijden en om het hoekje zouden parkeren. Voor de mensen die slecht ter been waren, stonden er rolstoelen, die wij dan wel even naar boven zouden duwen. De ingang van de SEH ligt namelijk boven en ja, als de schuine oprit wordt geasfalteerd, dan kun je alleen nog maar over de stoep naar boven. Best lastig als je bijvoorbeeld je enkel gebroken hebt. Om te zorgen dat we herkenbaar én zichtbaar waren, kregen we van die prachtige oranje hesjes. Supersexy, dat snap je meteen.

Zo'n ding dus.

Daar stonden we dan. Kwart over 6: niemand. Half 7: niemand. Zelfs geen bouwvakkers. Gelukkig kwamen er op een gegeven moment toch wat trucks en andere machines aanrijden, dan hadden we in ieder geval meer gezelschap dan de twee koude rolstoelen. Met dank aan onze oranje hesjes hoorden we er meteen helemaal bij. We mochten best een bakje koffie als we dat wilden, aardig toch? Alleen lustten we dat allebei niet. Ook hebben we uitleg gekregen over het asfalteren en de hele dag konden we zien hoe het in zijn werk gaat. Met een wagen schraap je het oude asfalt eraf, met een kleinere doe je de randjes. Je neemt een soort drilboor voor de hoekjes waar je niet bij kunt en die tegels in het midden, die schraap je er zo uit met een graafmachine. Je veegt en zuigt alles helemaal schoon en dan kan de vieze, plakkerige onderlaag erop. Stort er asfalt op, wals het mooi plat op ongeveer 150-160 graden, doe er nog een laagje op, maak alles mooi vlak, even laten afkoelen en klaar is kees! Kijk, ik heb goed opgelet!

Eindresultaat: minder dan 10 mensen met een rolstoel naar boven gebracht, heel veel mensen geholpen met parkeren, lol gehad met de bouwvakkers en ambulancebroeders die langs kwamen rijden (met lege ambulance dan, natuurlijk niet als er iemand achterin lag), helaas ook vijf lijkwagens zien komen en gaan, de laatste paar uur helemaal verregend en om half vier stond ik thuis lekker onder de warme douche. Vermoeiend, zo’n dag! Maar wel erg nuttig en ook erg gezellig. Ondanks de werktijden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: